Necip Fazıl Kısakürek - Sakarya Türküsü - İbrahim Sadri'nin Sesinden - Sesli Şiir Dinle

Üstad Necip Fazıl Kısakürek - Sakarya Türküsü

İbrahim Sadri'nin Sesinden

Sesli Şiir Dinle

Sakarya Türküsü

İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; 

Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya. 

Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; 

Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak. 

Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir; 

Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir. 

Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat; 

Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat! 

Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne, 

Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine; 

Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için. 

Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin? 

Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur, 

Sırtına Sakaryanın, Türk tarihi vurulur. 

Eyvah, eyvah, Sakaryam, sana mı düştü bu yük? 

Bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük! .. 

Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya! 

Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya? 

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal. 

Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal, 

Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan; 

Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan. 

Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân; 

Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an! 

Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu; 

Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu? 

Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna; 

Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna? 

Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir? 

Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir! 

Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler; 

Sakarya, kandillere katran döktü geceler. 

Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya, 

Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya! 

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su; 

Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu. 

Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek; 

Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek? 

Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl! 

Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl! 

Sakarya, sâf çocuğu, mâsum Anadolu'nun, 

Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun! 

Sen ve ben, gözyaşiyle ıslanmış hamurdanız; 

Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız! 

Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader; 

Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider! 

Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz; 

Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber Kılavuz! 

Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya; 

Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya! .. 

(1949)

Necip Fazıl Kısakürek

İbrahim Sadri'nin Seslendirdiği Diğer Şiirler İçin Tıklayın

Nedir Zaman Nedir?

Bir su mu, bir kuş mu?

Nedir Zaman Nedir?

İniş mi Yokuş mu?

Üstad Necip Fazıl Kısakürek

Sesli Şiir Vakti

Ahmet Yenilmez -Koca Yürekli Adam, Babam - Şiiri Dinle

Ahmet Yenilmez - Koca Yürekli Adam Babam

Sesli Şiir Dinle

Koca Yürekli Adam, Babam

Korkusuzca girdiği kavgalardan

yara almadan çıkan.

Eşkiya, hain, çiyanları

Heybetiyle kovan,

Çilenin ablukasından

Alnı açık, başı dik çıkan,

Koca YÜREKLi adam..

Kan ağlarken yüreği

Gözünde nem görmediğim,

BeŞ parasız günlerin sabahında,

Kismet tellallarına minnetini duymadığım,

Dünyanın kalleş şövalyelerine restine çeken,

Koca YÜREKLi adam, BABAM

Çelikten leblebiyi öğüten dişleriyle,

Avuçlarımla dağları denize dökerim

diyen dilleriyle,

Yorulmak bilmeyen zırhlı bedeniyle,

Tırnaklarıyla hayatın kalbine tutunmuştu,

Koca YÜREKLi adam..

Daha dün yaşadım dediği,

Yetmiş yıllık ömür,

Küsmüş hayatın fildişi kulelerine,

Tirnaklarını geçirmiş kendi yüreğine,

Kanattıkça yüzü gülüyor,

dili söylüyor,

Konuş, konuş, konuş, sakin ha susma!

Koca YÜREKLi adam, BABAM

Derdini söylemeyen,

Kimseye eyvallah etmeyen, minnetsiz adam,

Yürüdüğünde yeri titreten, kıymet bilen,

Kıymetini bilmediğim, derdimi söyleyemediğim,

Koca YÜREKLi adam, CANIM.. CANIM BABAM..!!

Ahmet Yenilmez - Sesli Şiir Vakti

Necip Fazıl Kısakürek - Çile - Kendi Sesinden Sesli Şiir Dİnle

Kendi Sesinden:

Çile

Gâiblerden bir ses geldi: Bu adam,

Gezdirsin boşluğu ense kökünde!

Ve uçtu tepemden birdenbire dam;

Gök devrildi, künde üstüne künde...

Pencereye koştum: Kızıl kıyamet!

Dediklerin çıktı, ihtiyar bacı!

Sonsuzluk, elinde bir mavi tülbent,

Ok çekti yukardan, üstüme avcı.

Ateşten zehrini tattım bu okun.

Bir anda kül etti can elmasımı.

Sanki burnum, değdi burnuna (yok) un,

Kustum, öz ağzımdan kafatasımı.

Bir bardak su gibi çalkandı dünya;

Söndü istikamet, yıkıldı boşluk.

Al sana hakikat, al sana rüya!

İşte akıllılık, işte sarhoşluk!

Ensemin örsünde bir demir balyoz,

Kapandım yatağa son çare diye.

Bir kanlı şafakta, bana çil horoz,

Yepyeni bir dünya etti hediye.

Bu nasıl bir dünya hikâyesi zor;

Mekânı bir satıh, zamanı vehim.

Bütün bir kâinat muşamba dekor,

Bütün bir insanlık yalana teslim.

Nesin sen, hakikat olsan da çekil!

Yetiş körlük, yetiş, takma gözde cam!

Otursun yerine bende her şekil;

Vatanım, sevgilim, dostum ve hocam!

…………………………………..

…………………………………..

…………………………………..

…………………………………..

Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın,

Benliğim bir kazan ve aklım kepçe.

Deliler köyünden bir menzil aşkın,

Her fikir içimde bir çift kelepçe.

Niçin küçülüyor eşya uzakta?

Gözsüz görüyorum rüyada, nasıl?

Zamanın raksı ne, bir yuvarlakta?

Sonum varmış, onu öğrensem asıl?

Bir fikir ki, sıcak yarada kezzap,

Bir fikir ki, beyin zarında sülük.

Selâm, selâm sana haşmetli azap;

Yandıkça gelişen tılsımlı kütük.

Yalvardım: Gösterin bilmeceme yol!

Ey yedinci kat gök, esrarını aç!

Annemin duası, düş de perde ol!

Bir asâ kes bana, ihtiyar ağaç!

Uyku, kaatillerin bile çeşmesi;

Yorgan, Allahsıza kadar sığınak.

Teselli pınarı, sabır memesi;

Size şerbet, bana kum dolu çanak.

Bu mu, rüyalarda içtiğim cinnet,

Sırrını ararken patlayan gülle?

Yeşil asmalarda depreniş, şehvet;

Karınca sarayı, kupkuru kelle...

Akrep, nokta nokta ruhumu sokmuş,

Mevsimden mevsime girdim böylece.

Gördüm ki, ateşte, cımbızda yokmuş,

Fikir çilesinden büyük işkence.

…………………………………..

…………………………………..

…………………………………..

…………………………………..

Evet, her şey bende bir gizli düğüm;

Ne ölüm terleri döktüm, nelerden!

Dibi yok göklerden yeter ürktüğüm,

Yetişir çektiğim mesafelerden!

Ufuk bir tilkidir, kaçak ve kurnaz;

Yollar bir yumaktır, uzun, dolaşık.

Her gece rüyamı yazan sihirbaz,

Tutuyor önümde bir mavi ışık.

Büyücü, büyücü ne bana hıncın?

Bu kükürtlü duman, nedir inimde?

Camdan keskin, kıldan ince kılıcın,

Bir zehirli kıymık gibi, beynimde.

Lûgat, bir isim ver bana halimden;

Herkesin bildiği dilden bir isim!

Eski esvaplarım, tutun elimden;

Aynalar, söyleyin bana, ben kimim?

Söyleyin, söyleyin, ben miyim yoksa,

Arzı boynuzunda taşıyan öküz?

Belâ mimarının seçtiği arsa;

Hayattan muhacir, eşyadan öksüz?

Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim,

Minicik gövdeme yüklü Kafdağı,

Bir zerreciğim ki, Arş'a gebeyim,

Dev sancılarımın budur kaynağı!

Ne yalanlarda var, ne hakikatta,

Gözümü yumdukça gördüğüm nakış.

Boşuna gezmişim, yok tabiatta,

İçimdeki kadar iniş ve çıkış.

…………………………………..

…………………………………..

…………………………………..

…………………………………..

Gece bir hendeğe düşercesine,

Birden kucağına düştüm gerçeğin.

Sanki erdim çetin bilmecesine,

Hem geçmiş zamanın, hem geleceğin.

Açıl susam açıl! Açıldı kapı;

Atlas sedirinde mâverâ dede.

Yandı sırça saray, ilâhî yapı,

Binbir âvizeyle uçsuz maddede.

Atomlarda cümbüş, donanma, şenlik;

Ve çevre çevre nur, çevre çevre nur.

İçiçe mimarî, içiçe benlik;

Bildim seni ey Rab, bilinmez meşhur!

Nizam köpürüyor, med vakti deniz;

Nizam köpürüyor, ta çenemde su.

Suda bir gizli yol, pırıltılı iz;

Suda ezel fikri, ebed duygusu.

Kaçır beni âhenk, al beni birlik;

Artık barınamam gölge varlıkta.

Ver cüceye, onun olsun şairlik,

Şimdi gözüm, büyük sanatkârlıkta.

Öteler öteler, gayemin malı;

Mesafe ekinim, zaman madenim.

Gökte saman yolu benim olmalı;

Dipsizlik gölünde, inciler benim.

Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök!

Heybem hayat dolu, deste ve yumak.

Sen, bütün dalların birleştiği kök;

Biricik meselem, Sonsuza varmak...

Necip Fazıl Kısakürek

Sesli Şiir Vakti